‘Sakıncalı personel’i böyle tespit etmişler (!)

28 Şubat sürecinde TSK’dan ihraç edilen subaylarla ilgili hergün yeni bir “İşte 28 Şubat gerçekte buydu” dedirten gerçek ortaya çıkıyor.

Emekliliğine 7 ay kala ihraç edilen Binbaşı Yahya Öztürk , hakkında tutulan “Sakıncalı Personel Kanaat Raporu”nda çarpıcı ifadeler yer alıyor.

20 sorudan oluşan sakıncalı personel Kanaat Raporu’nda birbirinden ilginç sorulara birbirinden ilginç gerekçelerle ‘sakıncalı’ kanaati oluşturulduğu ortaya çıktı.

‘Çocuğunun alt ıslatma sorunu var’

Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nın 7 Mayıs 1996′da verdiği emirle doldurulduğu yazılan Binbaşı Yahya Öztürk‘le ilgili Kanaat Raporu’nda üstleri 20 soruya cevap vermiş.

Sorularda ‘Hoca, molla gibi sıfatları kullanmaktan hoşlanan bir durumu var mıdır?”, “Temasta olduğu kişilerin yaşam seviyeleri nedir?” gibi sorular yer alıyor. “Ailesinin önemli bir hastalığı var mı? sorusununun karşısına ‘Çocuğunun işeme sorunu var’ cevabı ise dikkat çekici.

28 Şubat’a kadar dini hayatı yaşamak konusunda çok büyük baskı görmediğini anlatan Öztürk şöyle konuştu:

20 yıllık sicilim 1 gecede bozuldu

“28 Şubat sürecinde bir anda baskılar arttı. Özel hayata ilişkin her şey didiklenmeye başlandı. 10 Aralık 1996 yılındaki Askeri Şurada onlarca subay-astsubayın ihraç kararı çıktı.

İhraç edildiğimde benim emekliliğime 7 ay kalmıştı. O zaman bu kararı alanlar ‘Biz kendi evimizi temizliyoruz’ diyorlardı.

1980′de Tankçı Teğmen rütbesiyle mezun oldum. O yıldan itibaren çeşitli görevlerde bulundum. En son Edirne 3. Mekanize Tugay Karargâhı’nda görev yaptım. 30 Ağustos 1996 Binbaşı rütbesine terfi ettim ve 10 Aralık 1996′da da ihraç edildim.

Hakkımda tutulan sakıncalı personel kanaat notunda sakallı kişilerle görüşüyor notu düşülmüş. Benim 20 yıllık sicil notum bir gecede değiştirilmiş ve Askeri Şura’ya disiplinsiz diye sunmuşlar.”

Öztürk şöyle konuştu: “Kara Kuvvetleri’nin emriyle hazırlanan sakıncalı askerin bilgi notlarının üç-dört ayda bir yenileniyordu.

Durumunda değişiklik var mı yok mu diye yeniden düzenleniyordu. Üçüncüde yine değişmezse TSK’dan atılıyordu.

Ben İstihbarat Şube Müdürlüğü yaptım. Benimle ilgili bile belge doldurulmuş. Bunlara sicil amirleri kendi el yazılarıyla imzalayıp gönderiyorlarmış. ‘Sakallı kişiyle görüştüğü tespit edilmiş’ notu düşmüşler. Yani sakallı kişiyle görüşmek bile Ordu’dan atılmak için yeterli imiş.”

İşe girdiğim firmaya baskı yapıldı

İhraç edenlerin sivil hayatta da kendisini rahat bırakmadıklarını anlatan Öztürk “Atıldıktan sonra Edirne’den İstanbul’a gelmiştik. Birkaç arkadaşla tekstil firmasına girdik ama durup dururken işten çıkarıldık. Meğer işten çıkarılmamız için baskı yapmışlar. Sonra Ankara Sincan’a yerleştik. O zaman muhtarlar bile tapulu evime yerleşmek için işleri aksatıyordu.

Bir süre Keçiören ve Bağcılar Belediyelerinde çalıştım. 2004′te İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin Sebze Meyve Hal Müdürlüğü ardından şimdi İSKİ’de Destek Hizmetleri Daire Başkanı görevindeyim.

2009′da çıkan kanunla emeklilik hakkımızı geri aldık ama bu süreçte çok yıprandık” diye konuştu.

STAR GAZETESİ

		Ahmet Kurucan
Güney Afrika; kaybedilmiş savaşı kazanan mı, kazanılan savaşı kaybeden mi?

Town diyorlar Johennesburg’lular şehir merkezine. 1970 yılından beri taş üstüne taş konmasa da, Afrika’nın Batı standartlarını yakalayan bu şehrini, tatlı bir sonbahar akşamının ılgım ılgım esen rüzgar ve ışıl ışıl yanan lambaları eşliğinde görelim istedik. Yolda trafik çevirmesi vardı.

Şimdi bazılarınız ve meslektaşlarım başka mesele kalmadı mı? Assubay olsa ne olur Astsubay olsa ne olur? dediklerini duyar gibiyim Ben yazılarımda assubay yazıyorum nedeni ise Türkçe dil uyumu ve imla kuralları malumunuz olduğu gibi Türkçede üç sessiz harf bir arada kullanılmaz bunun sonucu olarak astteğmen yerine asteğmen, üstteğmen yerine üsteğmen, astbaşkan yerine asbaşkan der ve yazılarda bu kurala uyarız; ama konu assubaylara gelince art niyet eseri olarak illaki ast hecesine vurgu yapılacak! öyle ya, bizler ordunun ast elemanlarıyız bunu unutmamamız haddimizi bilmemiz gerekir…

Türk Dil Kurumuna baskı yapıldı ve 1980 öncesi imla kılavuzlarında yazan assubay kelimesi astsubay olarak değiştirildi yani Türkçe ses uyumu ve dil kuralları hiçe sayıldı emir demiri kesti. (çünkü TDK bize konuyu bilimsel olarak açıklamak yerine temaüller gereği bu şekilde yazılıyor yanıtını verdiler)

5802 sayılı yasa ile assubayların statüleri belirtilmiştir; yasanın tarifinde ve uygulamada subayın en yakın yardımcısı olarak tanımlanmıştır. Assubaylar statülerine saygılıdırlar, kıyafetleri ile de yüzlerce metreden belli olurlar, astsubay denmesi onları küçültmez, assubay denmesi de yüceltmez. Haksızlıklara, mağduriyetlere rağmen bu ülke için ettikleri yemine sadıktırlar. Döktükleri ter ve kanla onur duymuşlardır. Assubay yazmalarının tek nedeni uygulanmak istenen tahakküme karşı olmalarından kaynaklanmaktadır.”

Daha sonra bu konu ile ilgili olarak Taşkın KIZILYEL isimli meslektaşımız TDK. na bilgi edinme başvurusu yapmış ve aldığı yanıt aşağıdadır.

“Türk Dil Kurumu Başkanlığının Türkçe sözlük ve imla klavuzlarında bulunan ASTSUBAY kelimesi ile ilgili bilgi edinme hakkıma ait verdikleri cevap aşağıda olduğu gibidir. bilgilerinize. ancak verilen cevap tatmin edici değildir.”

” İlgi: 16/01/2007 tarihli yazınız. Astsubay ve asteğmen sözleri ast ve subay, ast ve teğmen sözlerinin birleşiminden oluşmaktadır. İlk kelimenin aslı “ast”tır. Ast sözü Türkçe Sözlük’te şu şekilde tanımlanmıştır:

“1. Alt.

2. Birinin buyruğu altında olan görevli, madun.

3. Birine göre alt aşamada olan kimse, madun.

4. askerlik Rütbe veya kıdemce küçük olan asker.”

Üstteğmen ve astteğmen sözlerinde iki t harfinin yan yana gelmemesi ve dilde kakafoni oluşmaması için t ünsüzlerinden biri düşürülmüştür. Astsubay sözünde ise aynı ses olayı görülmemektedir; aynı ünsüzden iki tanesi yan yana gelmemektedir. Türkiye Türkçesi Grameri adlı çalışmada şu bilgiler yer almaktadır: Türkçe kelime köklerinde iki ünsüzün yan yana geldiği durumlar vardır: alt, sırt, üst; art-, ört-, yırt-. Bu köklerden türetilen sözler (altlık, sırtçı,üstlük), çekimli filler (artmış, örtmüş, yırtmış) ve birleşik sözlerde (altyapı, üstyapı, astsubay) üç ünsüzün yan yana geldiği görülmektedir.

Bilgilerinizi rica ederim.

Prof. Dr. Şükrü Halûk AKALIN Türk Dil Kurumu Başkanı”

21 Ocak 2007 Tarihinde bu konu ile ilgili olarak Sayın Taşkın KIZILYEL’e

Halil ERGENLİ tarafından gönderilen ileti ve yanıtı da aşağıdadır.

İLETİ :

“MERHABA,
TEMAD mesaj panosunda yayınlanan, Türk Dİl Kurumu Başkanlığının bilgilendirme! metnini ibretle  okudum. Gerçekten dili kullanma ve işine gelen örnekleri verme konusunda çok başarılılar. Örnekler  doğru verilmiştir fakat AS(T)BAŞKAN sözcüğünün niçin T harfi düşürülerek yazılmadığı konusunda
yine teğet geçilmiştir. Çünkü, kendi sözlüklerinde “ikinci başkan” olarak açıklanan ASBAŞKAN  sözcüğü eğer baştaki AS eki AST sözcüğünden T düşürülerek türetilmemişse “bir işte başta gelen birinci” anlamı taşıyan ek nedeniyle “birinci başkan” anlamı taşıyacaktır.
Bu durum da AS(T)SUBAY sözcüğü ile ilgil açıklamaları havada bırakmaktadır.

EMEKLİ ASSUBAYLAR

Yaşayan bir varlık olan dilimiz nedense bir türlü astsubay demeyi öğrenemedi. Hep assubay diyor. Astsubay diyemediğinizi, deseniz bile ilginç bir uyumsuzluk olduğunu denediğinizde fark edeceksiniz. Birde, astbaşkan demeyi denediğinizde bunun telaffuzunun astsubayın telaffuzundan daha kolay olduğunu görmekteyiz. Ancak astbaşkanların kariyer sahibi, etkili insanlar olması münasebetiyle asbaşkan olarak ifade edilmekte ve yazılmaktadır. Kendi parasıyla kurulan OYAK Yönetimine dahi sokulmayan bizlerin statü adının, astsubay olarak yazılması tamamen diğer etkenlerin bir devamı olduğunu değerlendirmekteyim. Bu durumda assubay demeye devam edeceğiz

Bu arada Türk Dil Kurumuna assubay kelimesinin yazılışı ile ilgili olarak bilgi edinme kanunu kapsamında Taşkın Kızılyel’in sorduğu soruya gelen cevap aşağıda olduğu gibidir.
Verilen cevap ile 1981’de muhtemelen ihtilalcilerden gelen bazı istekler sonucu assubay kelimesinin astsubay şekline çevrildiği itiraf edilmiş oluyor. Kızılyel’e gönderilen yanıt:

İlgi: 20/01/2007 tarihli yazınız.

Kurumumuzca 1981 yılından bu yana yayımlanan bütün imla ve yazım kılavuzlarında yazınızda sormuş olduğunuz assubay sözü astsubay biçiminde yazılmıştır. 2005 baskılı Yazım Kılavuzunda aynı şekilde üstsubay sözü de bulunmaktadır. Asteğmen ve üsteğmen sözlerinin bu şekilde yazılışı ise 1941 yılından bu yana gelenekleşmiştir. Astteğmen ve üstteğmen yazılışlarında sesinin çift olarak okunmasının söyleyişte zorluk yaratacağı düşüncesiyle asteğmen ve üsteğmen biçimindeki yazılışlar benimsenmiştir. Asbaşkan sözü ise 1941 yılından beri yayımlanan yazım kılavuzları ve sözlüklerde bu yazılışıyla gelenekleşmiştir.

Bilgilerinizi rica ederim.
Prof. Dr. Şükrü Halûk AKALIN
Türk Dil Kurumu Başkanı

Hikayeyi bilirsiniz. Padişah vezirine benden öyle bir özür dile ki kabahatinden büyük olsun yoksa kellen gidecek demiş. Vezir düşünmüş ve bulmuş padişah önde yürürken arkasından elle tacizde bulunmuş. Padişah öfke ile arkasını dönünce. Özür dilerim sultanım sizi hanım sultan sandım demiş. ÖZÜR KABAHATTEN BÖYLECE BÜYÜK OLMUŞ. TDK açıklama yaptıkça batıyor, bakın yukarıdaki yanıtına. Asteğmen,üsteğmen sözlerinin bu şekilde yazılışı 1941 yılından beri gelenekselleşmiş diyor, ama 1980 öncesi assubay yazılan kelimenin neden astsubay olduğunu anlatamıyor, sonra da ASTTEĞMEN-ÜSTTEĞMEN yazılışlarında okunmasının söyleyişte zorluk yaratacağı düşüncesi ile ASTEĞMEN-ÜSTEĞMEN biçiminde yazılışlar benimsemiştir deniyor. ASTBAŞKAN sözü de ASBAŞKAN olarak genelekselleşmiştir diyorsunuz ama  bugün  halk arasında ASTSUBAY olarak mı ASSUBAY olarak mı konuşuyoruz bu tanımı, peki bu yukarıdaki kurala neden uymuyorsunuz?

Orhan Kaya’nın Önce Kültür adlı web sayfalarında yayınlanan astsubayların çığlığını yansıtan yazıları durumu pek güzel özetliyor: Düne kadar umut içinde, geleceğin daha güzel olacağını, sorunlarının çözüm bulacağını hayal ederek yaşam mücadelesi veren çalışan ve emeklisiyle astsubaylar, uzman jandarmalar ve uzman erbaşlar seslerini idare edenlere duyurmak için gerek temsilcileri olan dernekleri yoluyla, gerekse yüzyüze görüşmeleri yoluyla ülkeyi yöneten seçilmişlere ve dolayısıyla seçkinlere onlarca dert anlatmalarına rağmen, umutvari sözlerle geri çevrilmekteydiler.

Derdi anlatanlar o denli umutluydular ki, “çalışmalar nasıl gidiyor” denildiğinde, “yüz yılın değişimi olacak, başbakan yardımcılarına, genelkurmay başkanına sorunlarımızı şimdiye kadar olmadığı kadar açık seçik anlattık, konuları başbakana ilettik, kesin bir çözüm bekliyoruz, başka kanallardan konularımız dile getirilmesin, tepki alırız” deniliyordu ki; meğerse sayın idareciler bu esnada üstlerin bir kısmına zamma karar vermişler bile.

İlk olarak oncekultur sayfasında yayınlanarak tüm ilgililere ulaşan zam kararına ait Bakanlar Kurulu Kararnamesi, okuyucunun büyük eleştirilerine sebep oldu.

Her zaman bir şekilde kayba uğrayan ast personeller olurken, bu kararname ile bazı sınıf ve kadrolarda görevli subaylar da kayba uğramış oldu. Bu durum acaba silahlı kuvvetler içerisinde zam yoluyla seçilmiş kadrolara yönelik, ileriye yönelik bir oluşum süreci mi var? Sorusunu da beraberinde getirdi.

TSK’nın ağır sorumluluğunu taşıyan ve nimetlerden mahrum edilen, mağdur personeli astsubayların bu zamma olan tepkisi, şimdiye kadar görülmemiş bir şekilde, on gün içerisinde 110 bini aşan üye sayısına ulaşan “Bu Kadarına Da Pes Diyen Astsubaylar” grubu altında bir araya gelmesine sebep oldu.

Bir araya gelme, birlikte ses vermek, doğrusu ulusal yayın organlarında da kendini gösterdi. Televizyonların, radyolarının sabah programlarında binlerce iletiyi gören sunucular hayretlerini gizleyemediler. Dikkat çeken bu güç vesilesiyle olsa gerek, yedi aydır yönetimde olan TEMAD yöneticileri 3 Mayıs 2012 günü TV 8 kanalında oturuma davet edildiler.

Burada önemle üzerinde durulması gereken husus böylesine büyük bir sayıya ulaşan grup yönetiminin, yanlış ellere geçmemesi ve doğru idare edilmesidir. Doğru idare şekli, günümüzde Atatürkçü Düşünceyi dışlayan, siyasi bulanların eline geçmemesidir. Kaldı ki astları, oylarını alarak görmezden gelen, sınıflar arasındaki eşitsizliği üstünden yana açan da bu düşüncedir.

Burada yeri gelmişken OYAK ile ilgili olarak da; OYAK’ta, mağdur dilekçeleri dayanak gösterilerek TBMM komisyonunca sürdürülen çalışmalar da dikkatle takip edilmelidir. Bir iktidar partisini ve dolayısıyla ülkeyi idare eden bakanlar kurulu ve yürütmenin başının onay verdiği son TSK zammı beraberinde bir düşünceyi de adeta somutlaştırmaktadır.

O da şudur, ağır sorumluluklar altında çalıştığını, gelir adaletsizliği nedeniyle zor şartlarda yaşam sürdüğünü, adaletsizlik sebebiyle ailesiyle birlikte moral ve motivasyonunun bozulduğunu iddia edenler, yasa çıkarma yetkisini de elinde bulunduran yürütmece dikkate alınmamakta, politikalarını ezilenleri dikkate almayan, kendi düşünceleri doğrultusunda yürütmektedirler.

Kısacası, OYAK’a gelebilecek bir zarardan yine ezilenler mağdur olacak görünüyor. Çünkü üstler fazlaca olmasa da Türkiye şartlarına göre iyi bir yaşam sürdürecek gelire zaten sahipler…

Orhan Kaya, Once kultur.com da yer alan yazılarından alıntılanmıştır.

Evet, Batı’nın kaç (yüz-bin) yıl gerisindeyiz?

Günümüzde adalet için kapısına dayandığımız, teknolojisini ithal ettiğimiz, bilimin ışığında aydınlanan, bağımsız ve dolayısıyla adalet duygusu yüksek Batı’ya göre Türkiye olarak neredeyiz?

Bunu anlamak için pek çok veriyi kullanabiliriz. Bu yazıda kullanacağım verileri Antikçağdan seçtim.

Aristoteles (M.Ö. 384-322) ve Platon (M.Ö. 427-347) Antikçağ felsefesinin sistem kuraniki filozofundan yola çıkarak, bakalım Antikçağın düşünce adamlarının düşündükleri ve bugünkü Türkiye’nin yaşadıkları nelermiş…

Adaleti sağlama gayesi mutluluk peşindeki insanoğlu için her devirde en önemli arayışı oldu. Post modernitede yaşadığımız bu günlerde astsubayların ordumuzda yaşadığı ayrımcı tavırlara, eşitsiz statülerine ve adaletsiz konumlarına bakarak pekte beynimizi kullandığımız söylenemez. FA

Yazımıza kaynak olarak, aynı zamanda internet üzerinden kolay ulaşılabilir olan Arslan TOPAKKAYA’nın yapmış olduğu “ADALET KAVRAMI BAĞLAMINDA ARİSTOTELES – PLATON KARŞILAŞTIRMASI” başlıklı araştırmasını kullanacağım (*).

Yazı içerinde Araştırmacının yorumları parantez içinde (Araştırmacının Eleştirisi/Yorumu) olarak, kendi yorumlarım ise sadece parantez içinde belirtilmiştir. Yorumlarımda geçen kelimelerden bazıları: Adalet, Arap Baharı, Assubay, Bağımsızlık, Bakanlar Kurulu’nun TSK Zammı, BOP, Din, TEMAD, Pes Grubu, 1982 Anayasası.

***                           ***

Antikçağ felsefesinin sistem kurucuları Aristoteles ve Platon başta olmak üzere felsefecilerin devlet ve adalet üzerine olan diyaloglarına bir bakalım:

Söz konusu araştırmanın başında “Adalet kavramı, insanlık tarihi boyunca üzerinde en fazla durulan, hakkında sayısız teoriler üretilen ve aynı zamanda ahlaksal ve politik anlamda insanlığın ulaşacağı ideal bir durumu gösteren ve tanımlanması en güç olan kavramların başında gelmektedir.

Bu kavram aynı zamanda felsefe tarihinin önemli kavramlarındandır ve oldukça zengin bir tarihsel gelişim surecine sahiptir. Adalet kavramı uzun yıllar felsefenin konu alanı içinde mütalaa edilmiştir. 19. yüzyılda diğer sosyal bilimlerin felsefeden hızla kopmaya başlamasından sonra bu kavram da  artık sadece felsefeyi ilgilendiren bir kavram olmaktan çıkmış, başta hukuk ve sosyoloji olmak üzere özellikle siyasal bilimlerin uğraş alanı içinde görülmeye başlanmıştır.” denilmektedir.

 Aristoteles bir takım yalın teoriler yerine kısa, keskin ve uygulanma imkânı fazla olan bir siyaset felsefesi geliştirmeye çalışmıştır.

Platon ise adalet kavramına öğrencisinden çok daha fazla yer vermiş, hatta devlet felsefesini oluştururken onu temel bir kavram olarak ele almıştır.

Adalet “erişilmesi ve gerçekleştirilmesi gereken bir ideal midir?“ yoksa “insanın ahlaki yönunun zorunlu bir gereği midir?” sorusu üzerinde oldukça durulan ve cavabı zor olan bir sorudur. Bu soruya 20 yüzyılın önemli filozoflarından Levinas’ın verdiği cevap oldukça manidardır. Levinas adalet kavramının daha ziyade insanın ahlaksal yönüyle ilgili olduğu düşüncesindedir.

ADALET ÜZERİNE KISA DİYALOGLAR VE TANIMLAR:

Kephalos, adalet: “başı dara düşüp bir kimseyi aldatmaktan ya da yalan söylemekten; bir Tanrı’ya kurban adağı ya da birin sana para borcu kalıp da obur dünyaya korku içinde yollanmaktan kurtarır insanı”

Simonides’in adaleti “herkese borç olanın [hak ettiğinin] verilmesi”,

Thrasymakhos’a göre adalet “güçlü olanın ya da hükûmetin isteklerine uygun davranmaktır” şeklinde tanımlanır. Thrasymakhos’in bu tanıma Sokrates, “uygun olanın” ne olduğuna dair hükûmet üyeleri arasında bir fikir birliği olamayacağı ve dolayısıyla hükûmet adına eylemde bulunduğunu iddia edenlerin gerçekte ne oranda bireysel olarak ne oranda da hükûmet adına hareket ettiklerini belirlemenin oldukça zor olduğu gerçeğinden hareketle itiraz eder. Böyle bir tanım ancak ideal bir devlette uygulanabilecek bir tanımdır, der. (Sokrates’in buradaki tespiti TSK’nın bazı sınıf ve kadrolarına Bakanlar Kurulunca 28.12.2011 tarihinde yapılan zammı nasıl da anlatmakta. Muhtemeldir ki bazı bakanlar bu zamma tepki göstermişlerdir.)

Adalet ve Devletin Bağımsızlığı:

Sokrates adil olanın adil olmayandan daha güçlü olup olmadığını sorar ve bu soruya Thrasymakhos, adil olanın daha güçlü olmayacağı şeklinde cevap verir. Sokrates ise gücüne dayanarak diğer ülkeleri kendi egemenliği altına alan ülkenin aslında haksız olduğu ve içten içe zamanla çözüleceği ve güçsüzleşeceği saptamasında bulunur. (Sanki bugünü, Arap Baharı ve BOP’u ve geleceği anlatıyor.) Sokrates bu saptamanın devamında iki devlet arasında bu yüzden   açığa çıkan kavganın, kin ve nefretin bir benzerinin birbirlerine adil davranmayan aynı toplumun insanları arasında da görülebileceğini ve bu bağlamda insanların içlerindeki adalet duygusunun    zayıflayacağını ve insanların tanrısız hale geleceklerini söyler. (İşte adalet duygusunun önemi. Adaleti din duygusuyla birleştirerek uygulamaya koyanları bekleyen sonuçlar.)

Adalet ve Mutluluk:

 Sokrates bu tespitlerden sonra adil olanın mı olmayanın mı daha mutlu olacağını sorar ve bu soruya verdiği cevap Thrasymakhos’un görüşlerini olumsuzlar: bir biçimde adaletli davranmayı kendine rehber eden bir insanın aynı zamanda daha güzel bir yaşama sahip olacağını öne surer. Yani mutlu bir yaşamın kaynağı adil olmaktır.  

Haksızlık Yapılabileceğine İnanan insan Çıldırmıştır ve Adaletsizliği Ancak Antlaşma Çözer:

Bu bağlamda Glaukon diyaloga dâhil olur ve Sokrates’in bu adalet tanımını yetersiz bularak onu   eleştirir. Ona göre böyle bir adalet anlayışı insanlar tarafından bir yük olarak görülmekte ve

olumsuzlanmaktadır. “Haksızlık yapmak iyi, fakat haksızlıktan zarar görmek kötüdür”. Bu durumu ortadan kaldırmak içinse o, insanlar arasında adaleti sağlayan bir “antlaşmanın zorunluluğu”ndan bahseder. Çünkü ancak boyle bir antlaşma insanları haksızlıktan kurtarabilir. Haksızlığa ve herhangi bir müdahaleye maruz kalmadan haksızlık yapabileceğine inanan kimse ona göre gerçekten çıldırmıştır.

Adil olmadığı halde adilmiş gibi görünen ve bu görüntüyle insanları aldatanların olduğunu ve bu anlamda bu görüntünün getirdiği avantajlardan yararlanıldığı gerçeğini dile getiren Glaukon’a Sokrates’in cevabı “adaleti herhangi bir eylem ya da davranışın sonuçlarına göre değil, adaleti bizzat “adalet” olduğu için tercih etmek gerektiği şeklindedir”. (Gnkur.Bşk.lığının Assubaylara yönelik verdiği e-muhtıra, en kıdemli assubayın teğmenin altına doğru sürüklenen maaşı, OYAK kanununda yer almama, tek kişilik ceza sitemi vs.vs. sanki bir adaletmiş gibi sunulmakta, değil mi?)

 Devlet ve Adalet: Platon, kendisi tarafından ortaya atılan devlet modelinin mükemmel olduğu inancındadır ve budevletin en onemli ozellikleri bilgelik, cesaret, ölçülülük ve adalettir. İlk üç kavram kendi devletinde tam olarak görüldüğunden dolayı şimdi eksik olan adalet kavramını da onlara eklemlemek gerekmektedir. Devlette bilgelik, devleti koruyanlara, Cesaret, savaşçılara,Ölçülülük ise onu idare eden hükûmete denk gelmektedir. Burada eksik kalan tek kavram adalet kavramının neye karşılık geldiği sorusudur. Bu sorunun zorluğu karşısında Sokrates arkadaşlarından yardım ister. Sokrates bu soruya kendisi cevap     bulduğu inancındadır. Ona göre adalet bizzat devletin kuruluşunda açığa çıkmaktadır. Yani her bireyin kendi işini yapması ve her şeye karışmaması adalet olarak tanımlanmaktadırPlaton buradan genel bir adalet tanımına ulaşır. O da “herkesin kendi üzerine düşeni yapması ve kendi payına sahip olmasıdır”. Platon bu tanımın olumsuz biçimini de adaletsizlik olarak görür. 

Adalet ve İnsan ruhu:

 Devletin kuruluşunda adaleti bulduğuna inanan Platon, bu adalet kavramının insan ruhunda nasıl göründüğü konusuna geçer. Aynen devlette olduğu gibi insan ruhunda da bilgeliğe, cesarete ve akla denk gelen üç farklı alan soz konusudur.

Bilgelik ve cesaret ruhun belirli bölümleridir; ölçülülük ve adalet ise bolümler arası ilişkileri düzenlemektedir. Bu bağlamda ruh icin “adalet”, bir erdem olarak bilgelik, cesaret ve aklın kendi üzerlerine düşenleri yapması olarak tasvir edilir. Ölçülülük cesaret aracılığıyla içgüdüleri hâkimiyeti altına almalı ve içgüdüler tarafından kontrol altına alınmamalıdır. Bu anlatılanlardan Platon’un          çıkardığı sonuç hakkın adalet, haksızlığın ve haddi aşmanın ise adaletsizlik olduğudur.

Adaletsiz Devlet ve İnsanlar:

 Adaletsizliği daha yakından analiz etmek için Platon adaletsiz devleti ve insanları ele alır.Ona göre adaletsizlik bireysel anlamda ruhun üç bölümüyle buna karşılık gelen devletin üç bölümü arasındaki yanlış ilişki sonucu açığa çıkmaktadır. Platon mükemmel devlet şekli yanında, hırs ve şerefin hakim olduğu korucuların yönettiği Timokrasi, Zenginlerin yönetici olduğu Oligarşi, herkesin istediğini yapabildiği Demokrasi ve

son olarak kendi güdülerinin kontrolünde olan ve tek kişinin hakimiyetine dayanan Tiranlık olmak üzere, dört türlü kötü devlet şeklinden bahseder. Bu devlet şekilleri içinde adaletsizliğin en iyi temsilcisi tiranlıktır.

Platon’a Göre Adalet kavramının İki Yönü:

 Adalet kavramı Platon’da ilk etapta iki yönlüdür. Bunlardan ilki adaletin devlette yansıması, ikincisi adaletin tek tek bireylerde yansımasıdır.Devlet ya da toplum tek tek bireylerden oluşan bir kurumdur ve ona göre her iyi birey kendi içinde

adil olmalı ve bunun için gayret sarfetmelidir. Adil bireylerden oluşan toplum ya da devlet de     kendiliğinden iyi ve adil bir devlet olur. (Yani günümüzde yerini bulan ifadeyle “her toplum hak ettiği şekilde yönetilirin antikçağdan farklı bir yorumu.)

Platon’a Göre Devletin Sınıfları ve Adaletin Hâkim Kılınması:

 Akıl nasıl ki insan ruhunda güdüleri ve arzuları kontrol altında tutan en üst bir özelliktir, bunun gibi devlette aklın rolünü üstlenen hâkimler sınıfı vardır ki, bunlar da filozoflardan başkaları değildir. Akla karşılık gelen filozoflar devletin en üstün sınıfını, Cesarete ve eylem gücüne karşılık gelen bekçiler ya da korucular ikinci katmanı,İçgüdü ve arzulara denk gelen çiftçiler ve esnaflar ise üçüncü katmanı, oluşturmaktadır.  

Bu sınıflardan herbiri kendine ait olanı yaptığı ve payına düşenden fazlasını istemediği an adaleti hâkim kılmış olur. Böyle bir devletin olmazsa olmaz bir kuralı da her vatandaşın toplumda üzerine düşeni yapması, başkalarının işine ve kimin idareci olup olamayacağı sorusuna karışmamasıdır, çünkü akla göre davranmak bunu gerektirmektedir. (Araştırmacının Eleştirisi: Platon’un devleti aşırı yüceleştirmesi ve bireyi onun içinde eritmiş olmasıdır. Diğer bir ifadeyle bireyler arası adaleti, devlet bazındaki adalete feda etmesidir. Platon, kendi dile getirdiği ideal sistemin takip edilmemesi durumunda devletin yok olacağını söyler. Platon’un adalet kavramının somut toplumsal yaşamdan hareketle elde edilmediğini, hakça davranmaya zorlayan bir yaklaşım olduğunu belirtmekte fayda vardır.) (Devletin adaletli davranacağına olan Türk insanındaki yüce inanış da devleti yüceleştirmiş, adeta kutsallaştırmıştır. Bu inanış Atatürk devrimleriyle Batı’da olmayan, örneğin kadınların seçme ve seçilme haklarına kavuşmasıyla adeta pekişmiş, Batı halklarının mücadeleyle aldığı pek çok hakkı, Atatürk, medenileşmenin bir gereği olarak halkına sunmuştur.)

 Aristoteles ve Adalet: 

“Yasalara uymamak, “onu kendi çıkarlarına göre kullanmak” ve dolayısıyla bu şekilde bir eşitsizlik yaratmak adaletsizlik, yasalara uygun davranmak ve eşitliği bozmamak ise adalettir.” (Özel yasalarla kimilerine çıkar sağlanarak, Türkiye’de yaşanan da tam bu değil mi?)

 Aristoteles’in adalet anlayışı iki temel bakış açısına sahiptir.

Bunlarda biri niceliksel anlamda bireysel ya da özel (privat) eşitlik anlayışı, diğeri kamusal ve hukuksal eşitlik anlayışıdır.

 Aristoteles’e göre genel adalet (iustita universalis), meşru anlamda yasalara uygun ve politik düzene saygı gösteren bir adalet olmak durumundadır. Aynı zamanda paylaştırıcı adalette bütünün kendiparcalarıyla olan üstlük-altlık ilişkisine dikkat edilmek zorundadır.  

Bu açıdan bakıldığında her iki adalet türü de insanlar arasında eşitliğe dayanan eşitlikçi adaletle “eşitlik” bağlamında önemli bir farklılık göstermektedir. Bu tespite rağmen Aristoteles’te adalet kavramı her zaman bir bütün içerisinde, yani bir polis’teki (şehir devlet) geneli ilgilendiren ilişkileriyle söz konusu edilir. Çünkü ona göre “bütün” (şehir ya da toplum) gerçekliğin kendisidir ve polis de doğası gereği adaletin göründüğu en önemli yerdir. O halde bu bütünün parçaları da bu bütüne göre düzenlenmek durumundadır. Yani bu bütünün parçalarıı olan vatandaşlar bu bütünün genel amacına, yani genelin mutluluğuna katkıda bulunmak zorundadırlar. (Türkiye Cumhuriyeti Devleti bir bütündür derken, bütünün mutluluğu ve refahı için adalet göz ardı edilememelidir. Ki bu durum 1982 Anayasası’nın 5’inci maddesinde yer almaktadır.)

Aristoteles için polis toplumsal açıdan mutlak bağımsızlığı en güzel bir biçimde temsil etmektedir. Aynı zamanda polis en yüksek ilke olan herkesin mutluluğu ilkesine göre devlet düzeninde adaletin sağlanmasını da mümkün kılan biricik araçtır.  Polis bu amacı yasalarla gercekleştirir. Genelin mutluluğunun bu şekilde sağlanıp sağlanamayacağı yasaların iyiliğine ya da kötülüğune bağlıdır. (Türkiye’de çıkarılan yasalar bu anlamda sorgulanmaktadır.)

 İyi tasarlanmamış bir yasa daha az etkili olurken, üzerinde derin düşünce ve ihtimamla hazırlanmış yasalar daha etkin ve geçerlidir. Bu açıdan yasanın amacının tespiti ve bu amaca nasıl ulaşılacağı oldukca onem kazanmaktadır. (Yasa/karar çıkartılırken, yasa/karar yoluyla etkilenebilecek insanlar dikkate alınmadığında, tıpkı TSK’ya yönelik 28.11.2011 tarihinde Bakanlar Kurulunca yapılan zamda olduğu gibi, tepkilerin çıkması gayet doğaldır.)  (Araştırmacının Eleştirisi: Aristoteles ise Platon’un adaletin en yüksek “erdem” olduğuna dair görüşlerini aynen alır ve bu görüşü genel (politik) yasal doğruluk kavramına dönüştürür.)  

Aristoteles’in Yeni Adalat Kavramı Görecelidir:

Bu yeni kavram ise göreceli adalettir (iustita particularis). Aslında bu kavram Aristoteles’in adalet kavramıyla polisin somut düzeni arasında kurmuş olduğu kurumsal çerçevenin doğal sonucu olarak ortaya çıkan bir kavramdır. Aristoteles en yüksek erdem olan adaletten hareketle polisin ya da devletin pozitif düzeni kavramına ulaşır. Buradan çıkan doğal sonuç ise, “adalet” kavramıyla “yasanın adaleti” kavramının anlam bakımından eşitlenmesidir. (1982 Anayasası’nın 10’uncu maddesi bu yönden değerlendirilmelidir.)

Bu eşitlenme sayesinde Aristoteles doğal hukukla pozitif hukuk arasındaki çelişkiyi kaldırdığına   inanır, çünkü ne doğal hukuk sadece yalın bir normdur ne de polisi kuran yasalar tamamen olağan bir şeydir. Aristoteles doğal hakları hem tanımlanabilen somut ilişkiler olarak, hem de bütün insan         doğasını kuşatan ve şehir yaşamını da içeren bir normlar bütünü olarak anlar. Yani ona göre, doğal anlamda doğru ve iyi olan polisin yasaları sayesinde ideale yakın bir biçimde gerçekleşebilir. Fakat hukuk olarak tespit edilmiş bir yasalar bütününün “zamanla bizzat kendisinin hukuksuzluğa sebep olduğu ya da olma ihtimali”ni Aristoteles gözardı etmez ve bu olguyu normatif hukukun genelliğinden doğan olumsuz bir durum olarak kabul eder. Soyutluk ve genellik etik eşitlikte birbirleriyle paralellik arzederler. Her türlü hukuk normları Aristoteles’e göre somut hukuksal durumlar karşısında genelin özele davrandığı gibi davranır.

Aristoteles Etik’te yasanın genelliğinin ve adil olmasının tek tek olaylar yardımıyla gösterilmesi    gereğinden bahseder. Aristoteles adaletin bu yüksek formunu, kabul etme ve olumlama (epieikeia ) olarak nitelendirir. Fakat bu genellik hiçbir zaman kapsadığı tek tek olaylar için tamamen doğru olamaz. Bu açıdan bakıldığında genelliğe dayanan yasaların her zaman hatalı ve yanlış olma ihtimali söz konusudur. Bu, yasalarda görülen bir boşluk ve eksikliktir. Bu yüzden Aristoteles yasaları yorumlamaya dayanan bir metot geliştirmek gereğinden bahseder. Bu metot ise yasa koyucunun tarihselliğine, poliste geçerli olan ahlaki değerlere ve geleneğe dayanmalıdır.

Aristoteles’in bu yaklaşımı, yani yasal boşlukları ve eksiklikleri geleneğe ve ahlaki değerlere bağlı bir yorumsal metotla giderme çabası bize cağdaş hukuk hermeneutiğini ve amaçsal yorumlama tekniğini hatırlatmaktadır.

Eşit paylaşımı zedeleyen her turlu ihlal Aristoteles’e göre polisin düzenini tehlikeye atar. Buna karşın her yasa ihlalinin de eşit paylaşımı zedelediği iddiası doğru değildir.

Bu bağlamda böyle partikuler bir adaletsizliğin ya da eşitsizliğin açığa çıkması durumunda bunun nasıl bir yaptırıma tabi olacağı sorusu kendiliğinden açığa çıkmaktadır. Bu soruya cevap verebilmek için Aristoteles’in eşitlik kavramından ne anladığı sorusu üzerinde kısaca durmak gerekmektedir.

 Şeylerin paylaşımının bireyin bütüne yaptığı katkıya indirgenmesi ve onunla sınırlandırılması ve bu bağlamda farklı statülerin görmezden gelinmesi toplumda yüksek statuye sahip olan insanlartarafından bir eşitsizlik olarak, daha doğru bir ifadeyle adaletsiz bir eşitlik uygulaması olarak          algılanabilir. (Türkiye’de bulunan yüksek statü sahipleri bu kapsamda yorumlanabilir.)                   

Fakat haksızlığa dair bu tür tecrübeleri görmezden gelen eşitlik uygulamaları her zaman görülebilen bir durumdur. Bu tür bir uygulama başkasına adil ya da gayr-i adil davranma gücünü elinde bulunduranların da rahatca yapabilecekleri bir şeydir. (Türkiye’de, üstün statüye avantaj sağlanan kanunlarda yapıldığı gibi.) Bu açıdan bakıldığında doğal hukukun tek başına yeterli olmadığı mutlak surette toplumda adaleti ve eşitliği mümkün olduğunca gözetecek pozitif bir hukukun varlığı bir zorunluluk olarak ortaya çıkmaktadır. (Yoksa bizde eksik olan tam da bu mu? Mesela bir önceki TEMAD yönetimince açılan OYAK Davası Türkiye’de çözülemedi ve AİHM’ne götürüldü.) Bu olmadığı takdirde adalet güçlü olanın inisiyatifine ve isteğine bırakılmış olur ki, bunun sonucunda adalet değil adaletsizlik ortaya çıkar.

Araştırmacının Yorumu (Adaletsizlik ise haksızlıkla ilgilidir. Adalet ise orta yolu bulmaktır):

Bütün bu anlatılanlardan sonra Aristoteles hak ve haksızlığın ne olduğunu betimlediğine inanır. Ona göre hukuksallık, aldatmak ve aldatılma arasında orta bir yoldur, yani ne aldatmak ne de aldatılmak hukukun kendisidir. Bu bağlamda adalet ise orta yolu bulmaktır. Boyle bir orta yol, diğer erdemlerde olduğu gibi aşırılık ve eksikliğin ortası anlamında alınmamalıdır. Buradaki orta yol, daha çok eşitlik anlamındaki orta yoldur. Adaletsizlik ise haksızlıkla ilgilidir. Burada eşitlikten ziyade zararlı olan ve birilerine haksız avantajlar sağlayan “eşitsiz bir ilişki” soz konusudur. Burada en önemli unsur bu eşitsiz durumu ve haksızlığı “isteme” durumu olup, aynı zamanda böyle bir durumda bireysel bir keyfilik de söz konusudur.

 Aristoteles için hukuk her şeyden önce toplumun ya da bir bütünün hukukudur.

Bu ilke birlikte yaşamanın en temel belirleyicisidir. Özgür ve eşit insanların özgürlük ve eşitlik temeli de hukuka dayanır. Karşılıklı kabul ya da eşitlik olmadan toplumsal hukuktan bahsetmek oldukça zordur.Hukuk ancak bireyin yasalara dayanması sayesinde vardır, çünkü hukuk neyin hukuki neyin hukuk dışı olduğuna karar veren bir mevkide bulunmaktadır. Adaletin olmadığı yerde aynı zamanda hukukdışılık da söz konusudur. (Antikçağdan günümüze mesajlar) Bundan dolayı hukuksuzluğa düşmemek için birey herhangi bir eylemde bulunmadan önce o eylemin sonucunu iyi düşünmeli ve ona göre davranmalıdır. Öncesi duşünülmemiş bir eylemin doğurduğu zarar, o bireyin hukuksuz bir eylemde bulunduğunu gösterir. (Bu da, Astsubaylar Pes Dedi Grubu ve dolayısıyla TEMAD’a Antikçağdan bir mesaj.)

Eşitliği ve dengeyi bozan böyle bir davranış onu yapan kişinin haksızlık yaptığını gösterir. Eylemin öncesini düşünüp, sonuçlarını öngören ve buna göre davranan birey ise, hukuka uygun davranmış ve böylece haksızlık yapmamış olur. Fakat bu davranış kesinlikle isteğe bağlı bir davranış olmalıdır. İstek dışı zorlamayla yapılan davranışlarda bu ölçüt kullanılamaz. Eğer hukuka uygun olmayan davranış bilgisizlikten ve cahillikten kaynaklanıyorsa, bu bir dereceye kadar mazur görülebilir. Fakat böyle bir durum söz konusu değilse yapılan hukuksuz davranışın karşılığı yapana verilmelidir.

Araştırmacının Özeti:

 Aristoteles’in adalet anlayışıyla ilgili şimdiye kadar anlattıklarımızı özetleyecek olursak şunları söyleyebiliriz: Aristoteles adaleti evrensel (yasal olan, geleneğe ve ahlaka uygun) ve özel olmak

(doğru ve eşit olan) üzere ikiye ayırır. Yasalara itaat anlamında adalet aynı zamanda bir erdemdir. Fakat Aristoteles bu iki tur adalet ayrımında ilgisini daha çok özel adalete yöneltir. Adil olan insan servet, para ve buna benzer iyi şeylerden sadece kendi payı kadarını alırken, adil olmayan insan bunlardan kendi payına düşenden daha fazlasını alan insandır.

Özel Adalet, düzeltici (insanlar arasındaki eşitlikle ilgili) ve paylaştırıcı (insanlar arasındaki zenginliğin dağıtılması anlamında) olmak üzere ikiye ayrılır.

Paylaştırıcı adalet belirli bir topluluğun olduğu bir yerde kendini gerçekleştirir. Bu adalet türünden beklenen dağıtılması gereken belirli bir şeyi iki kişi arasında bunların değerleri oranında ve hakettikleri kadarıyla paylaştırmaktır. Bu anlamda adalet iki ya da daha fazla kişiye kendi payına    düşenden ne azını ne de daha fazlasını vermektir. Adaletin bu tanımı ve devletin buradaki rolü devlet felsefesi bakımından oldukça önemlidir, çünkü devlet günümüzde daha çok bu dağıtmayı bireylerden aldığı vergilerle yapmakta ve bunun doğal sonucu olarak da bir sürü kötüye kullanmalar meydana gelmektedir.

Aristoteles, devleti –ki bu aynı zamanda eski Yunan devletinde görülen bir özelliktir- insanların kendisine hissedar oldukları ortak bir kurum olarak görür. (Aslında öyle değil mi?) Yani o, devleti bir sürü ortağı olan bir kuruluş gibi kabul edip, onun ettiği karlardan ortakların bu kuruluştaki işlevlerine göre dağıtılması gerektiğine inanır. Bu bakış açısı günümüz bakış acısından oldukca farklı ve ilginc bir durumdur.

 Düzeltici adaletin iradi eylemler (ticaret, hukuk) ve irade dışı ya da iradenin kötüye kullanıldığı eylemler (hile ve zorbalıkla mala sahip olma, hırsızlık, bireye ve mala karşı yapılan saldırı, vs.) olmak üzere iki alt dalı söz konusudur. İradi eylemlerle irade dışı eylem arasındaki fark ilkinde bireyin iradesiyle işin içinde olması, ikincisindeyse iradenin kötüye kullanılması söz konusudur. Bu   şekilde (iradenin kötüye kullanılması) yapılan bir eylem adaletsiz ve dolayısıyla erdemsizdir. Bu   aynı zamanda ortak sözleşmenin de ihlalidir. Böyle bir davranışı yapan bireylere karşı -haksız uygulamalar ve hırsızlıklar karşısında- yargıçlar devrededir. Fakat onların ilk amacı suçluyu cezalandırmaktan ziyade karşı tarafın zararının tazmin edilmesidir.

Düzeltici adaletle paylaştırıcı adalet arasındaki diğer önemli bir fark da ilkinin aritmetik orantıya göre, ikincinin ise geometrik orantıya göre işlevsel olmasıdır.

Yasa karşısında herkes eşittir ve yasa eylemin yasaya uygun olup olmadığı ile ilgilenir. (O da Anayasa olsa gerek.)

Aristoteles üçüncü bir adalet türünden bahseder, o da özellikle ticari faaliyetlerde karşımıza çıkan değiş-tokuş adaletidir.

Bu adalet türü özellikle devletin bekası için gereklidir, çünkü kurum olarak devletin varlığı da bu adalet türüne bağlıdır. Yani devlet ancak hizmetlerin karşılıklı değiş-tokuşuyla bir arada tutulur. İnsanlar devlete, devlet de insanlara bir şeyler verir ve aynı zamanda alırlar. Aristoteles insanlar arasındaki değiş-tokuşun değerler üzerinde olamayacağı, yani buğday veren bir insanın karşısındaki insanın sahip olduğu pamuğu almak istemeyeceğinden dolayı genel bir değiş-tokuş aracısına ihtiyaç duyulduğunu bunun da paradan başka bir şey olmadığını belirtir.

Araştırmacı, Sonuç Olarak;

Aristoteles ile Platon’un adalet anlayışlarını karşılaştıracak ve ortak yönlerini ele alacak olursak        şunları söyleyebiliriz: Her iki filozofa göre de adalet en yüksek erdemdir. Aristoteles’te bu görüş genel (politik) yasal doğruluk kavramına dönüşür. Bu iki filozofun sisteminde etik ile politika arasında doğrudan bir bağ olduğundan adalet kavramı en yüksek erdem olarak hem etiğin hem de politikanın ortak bir kavramıdır. Diğer bir ortak yön her iki filozof için de hukuk adalet, hukuksuzluğun ise adaletsizlik olarak betimlenmesidir.

 Platon için ideal devlet, filozofların kral olduğu ve sıkı bir sınıfsal yapıya dayanan devletken,

Aristoteles için ideal devlet, yasalara bağlı kalan aristokratlardan oluşan bir zümrenin idaresinde olan devlettir. (-ki bu aristokrat durum yasal temsilcisi olmayan sınıflara ilişkin çıkarılan yasalarda Türkiye’de görülmektedir-) Bu zümre oligarşiyle karıştırılmamalıdır, çünkü oligarşide bireysel çıkarlar ve güç hâkimdir. (?!)

Filozoflarımız arasında diğer bir ortak yön de adaletin devletin temel unsurlarından birisi olmasıdır. Yani sağlıklı bir devlet şekliyle sağlıklı bir toplumun temel şartı adaletin ilgili devlet ya da toplumda tesis edilmesidir.

Adalet kavramı bağlamında Platon ile Aristoteles arasında ortak noktalardan daha çok farklılıklar söz konusudur.

 İlk göze çarpan fark, Platon’un hareket noktası ideal (hatta bazılarına göre ütopik) bir devlet modeliyken, Aristoteles’in -genel felsefesine de uygun bir biçimde- reel bir devlet ya da toplumdan hareket etmesidir. Yani Platon şimdi ve hazır olanı tahlil etmek ve olanı incelemek yerine olması gerekeni, ideali ortaya koyarken,

Aristoteles mevcut durumu ve şu anı adalet anlayışı bağlamında analiz etmeye çalışır. Bu açıdan bakıldığında Aristoteles’in adalet anlayışı ve bunun toplumda farklı yansımalarını ele alışı oldukça somut ve yol göstericidir.

 Mesela Platon’da iradi adalet ya da ticari adaletle ilgili bir tespit bulmak nerdeyse imkânsız iken, Aristoteles bu adalet biçimlerini tek tek ele alır, bunların mevcut yasalarla nasıl bir ilişkisi olduğunu saptamaya çalışır ve adaletin ekonomiyle olan ilgisini oldukça orijinal saptamalarla betimler. Bu anlamda detaylı ve somut bir adalet analizini Platon’da bulmak zordur. Platon devlette adalet ve bireyde adalet kavramından bahsederken açık bir bicimde devlette adalet anlayışını, diğer bir ifadeyle devleti yüceltirken Aristoteles’te böyle bir yüceltme söz konusu değildir ve o daha çok bireysel adalet kavramına önem verdiğini okuyucuya hissettirir. Platon adalet kavramını analizinde

insan ruhunun sahip olduğu düzenle devlet düzeni arasında yapısal bir benzerlik olduğu düşüncesindedir.

 Aristoteles’te böyle bir eşleştirme söz konusu değildir. Aristoteles adaletle özgürlük arasında birebir ilişki kurarken, yani adaletin ancak özgür bir devlette mümkün olabileceğini söylerken (Her alanda dışa bağımlı bir ülkede adalet ne denli bağımsız olabilir?)  

Platon’da bu anlamda bir vurguya rastlanmaz. Aristoteles en adil olan ya da olması beklenen üç sınıftan (devlet adamı, yargıçlar, çiftçiler) bahsederken, Platon’da bu meziyet sadece filozof olan devlet adamlarına hasmış gibi gözükmektedir. Platon’da diğer sınıflar bu anlamda tartışma konusu yapılmaz, hatta çiftçiler işçiler ve zanaatkârlar gibi devletin alt sınıfını oluşturduklarından dolayı onlardan en yüksek adaleti beklemek anlamsız olur.

Platon’un devleti birbiri arasında geçişlerin mümkün olmadığı sıkı bir sınıf devletidir. (Yani statüler arası geçiş akışkanlığı yoktur, özellikle de fakülte mezunu assubaylar için de büyük çoğunlukla geçerli bir durumdur. TSK, tabandan gelen fakülte mezunu assubaylar dururken, yıllarca subay kaynağını vatan hizmetini yapan yedek subaydan, son olarak da sözleşmeli kaynaktan almaya özen göstermektedir.)

 Platon’un devlet anlayışında adalet kavramının uygulama alanının darlığı ve zorluğu önemli bir konu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu anlamda aslında onun adalet anlayışı bizzat kendi ideal devletinde

adaletsizliği (eşitsizliğe sebep olduğundan ve bu eşitsizliği sabitleştirdiğinden) doğururken, Aristoteles bütün insanları ve sınıfları kuşatıcı bir adalet anlayışı geliştirmeye çalışır ve onun devlet felsefesi buna imkan tanır. Platon’da vatandaşlar devletin hiçbir uygulamasına karışma hakkına sahip değilken, Aristoteles’te (toplumun bütün sınıfları olmasa da) vatandaşların devleti sorgulama ve yönetime katılma hakları vardır.

 ****                ****                               

Bir bilim insanının Antikçağ ’da gündeme gelen Adalet, Hukuk, Hak, Devlet, Bağımsızlık, Sınıflar arası ilişkiler, Adalet ve İnanç ilişkisi gibi halen günümüz Türkiye’sine ışık olabilecek araştırmasını paylaşmayı, günümüz koşullarına göre anlamlı buldum. Yazıyı uzun tutmamak için görüşlerimi parantez içinde (“Araştırmacının Eleştirisi”nden ayrı) belirttim.

Son cümle olarak, hak arayışında olan insanlar; önlerine çıkabilecek engelleri ve sebeplerini ve niçin hak ramak gereğinde olduğu ve izleyecekleri yolun nasıl olması gerektiğini, medeni bir yaşam mücadelesinin yalnızca kendisinden ibaret olmadığının, toplumun diğer unsurlarının da bir değişime ihtiyacı olduğunun bu araştırmada yer aldığını düşünmekteyim…

Orhan Kaya, Oncekultur.com, 13.05.2012

 (*)http://www.flsfdergisi.com/sayi6/27-46.pdf

İçeride Kürt açılımı ve demokratikleşme, dışarıda ise Arap Baharı, yani Arap sokağının daha çok özgürlük ve hak talebi PKK’nın fikri dayanaklarını zayıflattı, ideolojik olarak altını oydu. Devlet değiştikçe ve örgütü masaya çağırdıkça PKK masayı tekmelemeye, tüm görüşmeleri silahlı alana çekmeye çalıştı.

Aynı şekilde örgüt Arap Baharı’nda da çok kötü bir sınav verdi. Ayaklanmaların ilk günlerinde ne olduğunu doğru dürüst anlayamayan PKK ve uzantıları sıranın Türkiye’ye geleceğini, burada da ‘Türkiye Baharı’nın yaşanacağını iddia ettiler. Oysaki Türk baharı yaşanalı çok oluyordu ve asıl değişmesi gereken devletten çok örgüttü.

PKK Suriye’de de çok kötü bir sınav veriyor. Yıllardır ezilen ve meşru haklarını isteyen Suriye halkını ve en önemlisi mazlum Suriyeli Kürtleri değil de Beşar Esad diktatörlüğünü destekliyor. Hatta Suriye Kürtlerinin Şam’a karşı ayaklanmasını engellemeye çalışıyor, bu uğurda kilit Kürt isimleri ya susturuyor ya da öldürüyor.

Kendisini Kürtlerin savunucu ve bir özgürlük hareketi olarak lanse eden PKK diktatörlerin yanında yer alırken Irak ve Suriye Kürtleri ile Türkiye devleti örgütün tam aksine Arap halklarının hak ve özgürlük taleplerini sonuna kadar destekliyor…

***

PKK, Suriye yönetimini rahatlatabilmek için bir yandan Suriyeli Kürtleri baskılıyor, diğer taraftan ise sınırın Türkiye tarafında devlet ile Kürtlerin anlaşmasına mani oluyor. Ankara’nın tüm iyi niyetli çabalarına rağmen Kürt sorununda bir türlü meşru muhatap bulamamasının asıl nedeni de bu. PKK’nın en hassas günlerde yaptığı anlamsız görünen sabotaj tarzı saldırılarının nedeni de bu… İçeride ve dışarıda yaşanan doğal değişimin parçası olamadığı için PKK’nın taşeron özellikleri artıyor ve ayakta kalabilmek için başkalarına hizmet etme ihtiyacı daha bir belirginleşiyor. Anlamsız sandığımız PKK saldırılarının pek çoğu aslında gerçek PKK saldırısı değil ve bunların PKK dışı pek çok sebebi var…

Bir bakıyorsunuz Türkiye’nin İsrail ile ilişkileri bozuluyor, hemen ardından PKK saldırılarını arttırıyor… Bir bakıyorsunuz Suriye ve İran ile ilişkilerimiz bozuluyor, PKK büyük çaplı saldırılar düzenliyor…

Kısacası içeride demokratikleşme, dışarıda ise Ortadoğu’nun yeniden yapılanması bir yönden PKK’nın fikri zeminini çökertirken, diğer taraftan örgütü yerel olmaktan çıkartıyor.

***

Tasvir etmeye çalıştığımız ilişkiler ağı ne yazık ki yaz ayları boyunca yeni saldırıları getirebilir. Özellikle Suriye, Türkiye içinde patlak verecek çatışmaları kendisini rahatlatacak bir gelişme olarak görüyor. Dolayısıyla müttefikleri de onun rahatlamasına katkı verecektir. Diğer taraftan İsrail’de etkili bir grup Türkiye’yi köşeye sıkıştırmak için her şeyi yapmaya hazır. Hatırlayacaksınız, PKK’yı Türkiye’ye karşı kullanma fikri İsrail Bakanlar Kurulu’ndan bile tartışılmıştı. Dolayısıyla İsrail uçakları Akdeniz’de belirdiğinde PKK da karakol basarsa şaşırmayacaksınız.

Özetle İsrail, Suriye ve Suriye’nin dostları PKK ile işbirliğinde alışılmadık bir mutabakat içinde görünüyor. Neredeyse hiçbir konuda anlaşamayan bu ülkelerin üzerinde anlaştıkları bir diğer konu da Arap Baharı’na karşı olmaları, yani statükoyu savunmaları.

Görünen o ki bu yaz oldukça sıcak geçecek… Umarız şer düşünceler sadece sahiplerine zarar verir ve Ortadoğu’ndan yükselen çöl sıcakları ülkemizi sadece teğet geçer.

Sedat Laçiner, Star, 20.05.2012

İLK TEVHİT SEMBOLÜ: BEDİÜZZAMAN

Said Nursî, gençliğinden beri dikkat çeken, aktivist bir yapıya sahipti; dönemin mücahit alimi olarak öne çıkacaktı. Kimseye soru sormaz, ama her soruya cevap verirdi. Osmanlı coğrafyasının ve İslâm dünyasının tanınmış alimleri, Bedüzzaman’la yaptıkları tartışmalarda, üstünlüğünü kabul etmek zorunda kaldılar ve onun gerçekten de “Bediüzzaman” (zamanın harikası) olduğunu itiraf ettiler.
Bir dönem Sultan Abdülhamit’in karşısında İttihatçılarla birlikte hareket eden, hürriyetin ilanı üzerine Selânik’te konuşma yapan Said Nursî, daha sonra İttihatçılarla ters düşmüş, idama mahkûm edilmişti. Beyazıt Meydanı’nda, idam sehpalarının gölgesinde yapılan mahkemede, “Sen Şeriatçıymışsın!” diyen yargıca, “Evet, Şeriatçıyım!” demiş, “Şeriat uğruna bin tane başım olsa feda ederim!” diye konuşmuştu.
Said Nursî, Cumhuriyeti savunuyordu; bu yüzden cumhuriyeti kuranlarla da birlikteydi.. TBMM’nin ilk kuruluşunda, Meclis’te açılış duası yaptı. Ancak, daha sonra Cumhuriyeti kuranlarla da yolları ayrıldı. Atatürk’ün yüzüne karşı eleştiriler yaptı. Bu yüzden, Şeyh Said isyanına karıştığı gerekçesiyle ülkenin dört bir yanında sürgün hayatı yaşadı.

Barla’ya sürüldüğünde, yeni bir yol ayrımına geldiğini fark etti: Hayat anlayışını, sosyal/siyasal felsefesini değiştirecekti artık. Siyasetle bir yere gelemeyeceğini, insan yetiştirmek, iman kurtarmak, cemaat oluşturmak gerektiğini düşünerek önemli eserlerini yazmaya başlayacaktı.

Hükümet tarafından oradan oraya sürülen yaşlı adam ve hala “”Şeriat uğruna bin tane başım olsa feda ederim!” dediği için sakıncalı duruma düşmüş bir İslam alimi olarak, çağın Hüseyni olmayı seçmiş Said Nursi, Barla’daki çam dağına çıkıp dağın yüksek yerindeki bir ağacın tepesinde büyük bir dala oturarak, yıldızlara, kâinata uzanmış gibi eserler ortaya çıkaracaktı.. Şehir şehir, hapishane hapishane dolaşarak Risale-i Nur Külliyatı’nı telif edecekti. 1960’ta vefat ettiğinde, Cumhuriyet döneminin Tevhit sembolü haline gelmişti. 1839’da Tanzimat’la şahlanan, Meşrutiyet ve Cumhuriyet’le resmi ideoloji haline gelen Batıcılık karşısında 1950’ye kadar Tevhit bayrağını taşıdı..

İKİNCİ TEVHİT SEMBOLÜ: NECİP FAZIL

Necip Fazıl Kısakürek, ruh halini ‘yakıcı bir hayal kuvveti, marazi bir hassasiyet, dehşetli bir korku’ olarak tanımlar. Allahü Teala, ona bahşettiği bu fıtratla, milletimize mücahit bir mütefekkir, velut bir büyük şair bağışlamıştı..

1934′de bir akşam, Bogaziçi’ndeki evine dönüyordu.. Bulunduğu Şirket-i Hayriye vapurunda, Hızır (a.s) tavırlı bir adam, tam karşısına oturmuş ve gözlerini ondan hiç ayırmıyordu.. Vapur iskeleye yanaşıp yolcular ayaklanınca, o meçhul ve esrarlı şahıs, Necip Fazıl’a kâinat çapında bir vaatle Abdülhakîm Arvâsî Hazretleri’nin adresini verdi. Sonra Necip Fazıl o eteğe bir yapıştı; pir yapıştı. O ilim ve irfan kaynağına bağlandıktan sonra verdiği ilk eser, “Tohum” yayınlandığında, takvimler 1935 yılını gösteriyordu. Büyük ruh çilesinin sahnelik destanı “Bir Adam Yaratmak” geldi ardından. “Çile” ise 1939 yılı kalem ürünlerindendi..

Kovulmalar, sürülmeler, kırılmalar, dağılmalar… Asıl çile şimdilerde doluyordu. Başına çok işler açan ‘Başımızda kulak istiyoruz’ nükteli sözünün iradı, ‘Sır’ isimli piyesinden dolayi ‘Milleti kanli ihtilale teşvik’ suçlamasıyle mahkemeye çıkarılması ‘Abdülhamîd’in Ruhaniyetinden Istimdat’ından sonra başına gelenler, Borazan mizahı çıkarması tarihi, 1946-47…

Yirminci yüzyılın ikinci yarısına girerken Tevhit bayrağının ikinci sancaktarı tarih sahnesine çıkıyordu. Otel odasına taşınacak kadar bütün mal varlığını davalardan yakasını kurtarmak için harcadı ve nihayet 28 Haziran 1949’da “Büyük Dogu Cemiyeti”ni kurdu, ama davaların ardı arkası kesilmedi. 1952’de ‘Müdafalarım’ çıktı. 27 Mayis 1960 darbesi, milletinin bahtıyla birlikte Büyük Dogu’nun da kapatılma tarihi oldu aynı zamanda. Birkaç ay sonra zindana kapatılacaktı.. 1964′te Büyük Dogu’nun 11′inci devresini açtı. Adnan Menderesin hatırası için kaleme aldığı ve derginin 1′inci sayısında yayınladığı ‘Zeybeğin Ölümü’ şiirinden dolayı takibata uğradı. 1965′te ‘Din esasina bağlı cemiyet kurmak’ iddiasiyle yargılandı. ‘Hükümetin Manevi Sahsiyetini Tahkir’ suçlaması ile yine gündemdeydi. 1967’de Büyük Dogu dergisinde dönemin Başbakanı’nın kayıtlı olduğu Mason kütüğünün fotokopisini ilk defa olarak yayınladı. Bir de üstüne ‘Süleymanname’ şiirini yayınlamıştı.. 27 Mayıs, 12 Mart ve 12 Eylül askeri darbelerine karşı direndi, milletimizin ve medeniyetimizin sözcüsü oldu..
Necip Fazıl’ın tarih bilincini gelişkirmek için kaleme aldığı, rasmi tarih anlayışını çürüten “Vahidüddin” isimli kitabı, inanılmaz gerekçelerle 1,5 yılının daha nemli zindan duvarları arasında geçirmesine neden oldu.
Suçlandı, sorgulandı, yargılandı.. 1983’te yine, 12 Eylül askeri darbesinden sonra, geride bıraktığı 64 adet büyük eseri amel defterini açık tutmaktadır.. O hala İslam’ın gür sedasıdır..

ÜÇ TEVHİT SEMBOLÜ

Milletimiz, tarihinin en karanlık dönemi olan yirminci yüzyılı üç kalemin kılavuzluğuyla geçirdi: Bediüzzaman, Necip Fazıl ve Sezai Karakoç..
İngiltere ve Fransa’nın hücumlarına (pozitivizim, materyalizm) Bediüzzaman, çift kutuplu dünyada ABD ve SCCB’nin kültürel saldırılarına (kapitalizm ve sosyalizim)  Necip Fazıl  karşılık verdi.. Sezai Karakoç da 1980 sonrasında, özellikle tek kutuplu hale gelen dünyamızda, küresel kötülük kapitalizme karşı milletimizi ve medeniyetimizi savunan kalem oldu..
Bu üç tevhit sembolü yazarımız, milletimizin yüzyıllık modernizm yolculuğunun salimen geçmesi için çırpındılar.. İslam’ı ve medeniyetimizi savundular..
Onlara çok şey borçluyuz..

Mustafa Yürekli / Haber 7, 20.05.2012

İlnur Çevik bir dönem güçlü bağlantıları olan bir gazeteciydi. 2 yıl boyunca Süleyman Demirel’in başdanışmanlığını yaptı. Refahyol hükümeti Başbakanı Necmettin Erbakan’ın danışmanı olarak çalıştı. Bu görevleri yürütürken de Irak’ın kuzeyinde birçok iş yaptı. Yıllarca Kürt Federe bölgesine gitti- geldi. Oradaki siyasi aktörleri yakından tanıdı. Özellikle Celal Talabani ile yakın ilişkiler kurdu. Kürt meselesi ve PKK hakkında derin bilgilere vakıf oldu. Öyle ki; bazen başbakanlara iletmek için getirdiği mesajlardan dolayı başı belaya girdi. Çevik, 2004 yılında yeniden çatışma kararı aldıran İmralı hükümlüsü Öcalan’ın Kandil’e gönderdiği “AK Parti güçleniyor. Kemalist güçlerle hareket edin ve savaşı yeniden başlatın” mesajının kim tarafından kendisine verildiğini, bunu kimlere ilettiğini ve bundan ötürü başına neler geldiğini anlattı. İşte söyleşiden bazı bölümler.

-Öcalan’ın 2004 yılında Kandil’e gönderdiği mesajdan önceden haberiniz olmuş. Kim ne amaçla bu mesajı aracılığınızla Başbakana gönderdi anlatır mısınız?

Adalet ve Kalkınma Partisi, 2004 yılındaki yerel seçimleri rakiplerine büyük fark atarak kazandı. O zaman ben Turkish Daily News gazetesindeydim. Olayları yakından takip ediyordum. Bir gün Celal Talabani haber gönderdi: ‘Çok önemli şeyler var, görüşelim’ dedi. Cengiz Çandar ile Süleymaniye’ye gittik. Talabani ile oturduk uzun uzun sohbet ettik. Talabani bize dedi ki “Öcalan’ın Kandil’e geçtiği talimatları bizim istihbarat yakaladı. Öcalan diyor ki; ‘AK Parti güçlendi. Kemalist güçler buna engel olmalı. Yeniden Türkiye’ye saldırıları artıralım. Yani terör tırmanacak. Bunu lütfen Başbakan’a iletin. Biz Başbakan’ı destekliyoruz.” Mesaj çok önemli ve Başbakan Erdoğan’a iletmemizi istiyordu. Bunun üzerine Cengiz ile bakıştık. Ama bu bilgiyi başka yerlerden de teyit etmemiz gerektiğini düşündük.

SINIRLAR KEVGİRE DÖNMÜŞ

-Sonra neler yaptınız?

Bu mesajın Barzani cenahından da teyit edilmesine karar verdik. Erbil’e telefon ettim. Neçirvan Barzani’ye gelmek istediğimizi söyledim. ‘Hemen gelin, yurtdışına gideceğim sizi bekliyorum’ dedi. Bir araya geldik, Talabani’nin söylediklerini ona aktardık. ‘Az bile söylemiş. Öcalan diyor ki; ‘Nakşibendiler hem Türkiye’yi hem de Erbil’i (Barzaniler Nakşibendi) ele geçirdi. Buna karşı birlik olmalıyız’ Askerler bu işin içinde. Hükümetin güçlenmesini istemiyorlar. Terör tırmansın, biz devreye girelim diyorlar.’ Barzani de Talabani gibi Öcalan’ı yönlendirenlerin askerler olduğunu vurguladı.

-Türkiye’ye döndükten sonra mesajı yerine ulaştırdınız mı?

Barzani’den de kuvvetli bir teyit alıp Ankara’ya döndük. Başbakan’dan randevu aldım. O randevudan bir gün önce İngiltere Büyükelçisi Peter Westmacott beni aradı. Yakın dostumdur. ‘Bir yemek yiyelim’ dedi. Buluştuk. Peter bana uydu resimlerinden PKK’lıların büyük gruplar halinde Türkiye’ye geçtiğinin tespit edildiğini söyledikten sonra: ‘Bildiğimiz kadarıyla askerler sınırları iyi kontrol altına almıştı. Son model elektronik cihazlarla gözetliyorlar. Ne oldu da sınırlar böyle aşılıyor? Türkiye’ye yoğun PKK’lı geçişleri var. Sınırlar kevgire dönmüş. Haberin olsun’ dedi. Bunun üzerine Talabani ve Barzani’nin anlattıklarını Westmacott’a aktardım.

-Üç güçlü teyitten sonra Başbakan’a çıktınız mı?

Hem Başbakan Erdoğan hem Dışişleri Bakanı Abdullah Gül hem de Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül’e gittim anlattım. Erdoğan ve Gül beni dinlediler. Gönül ise ‘Bunları Genelkurmay Başkanıyla paylaşacağım’ dedi. Gönül, o zamanın Genelkurmay Başkanı Orgeneral Hilmi Özkök ile görüştükten sonra beni aradı. Bana ‘Özkök asker böyle bir şey yapmaz ama aramızdaki bazı unsurlar böyle bir şey yapmışsa da bir şey diyemem’ dediğini aktardı.

-Özkök’ün ‘unsur’ olarak nitelediği bir kısım askerlerin kim olabileceğini düşünüyorsunuz?

Ergenekon ve diğer davalardan yargılanan bir kısım askerler olabilir. Zira o dönemde birilerinin farklı faaliyetler içinde olduğu sonradan ortaya çıktı.

ÖZKÖK İŞİME SON VERDİ

-Siz anlattıktan sonra neler yapıldı?

Mesajı gerekli yerlere ilettikten üç hafta sonra hiçbir gelişme yaşanmadı. Ama bu arada terörist unsurlar saldırılarına başladı. Bunun üzerine Turksih Daily News gazetesinde bir makale yazdım. Dedim ki; ‘Birileri kapılarımızı açık bırakmış. Bu kapılardan PKK’lılar, içeriye şakır şakır giriyorlar. Her halde sınırları koruyanlar AK Parti il ve ilçe teşkilatları mensupları değil. Demek ki askerler görevlerini yapmıyorlar.”
Bu makalenin yayımlanmasının üzerinden bir hafta bile geçmeden Ertuğrul Özkök beni aradı ve bana ‘Artık seninle çalışamayacağız. Genel yayın yönetmenliğini bırak’ dedi. Bu makale ile ipim çekilirken aynı sırada da Cengiz Çandar’ın CNN Türk’teki programına son verildi. O aralar Çandar “Neler olur?” diyerekten Ankara’ya geldi. Emniyet İstihbarat Daire Başkanı ile görüştü. Bu emniyetçi “28 Şubat’ın kalıntıları sizlerle hâlâ uğraşıyor. Biz sizleri korumaya aldık. Ama şunu bilin. Bu işlerin arkasında Şener Eruygur ile Aytaç Yalman var’ dedi.

ORTAK DÜŞMAN AK PARTİ

-PKK ve silahlı kuvvetlerin bazı unsurlarının ittifak etmelerinin amacı ne?

Ortak düşman AK Parti. Hem PKK hem de bazı askerler, AK Parti’nin önlenemez yükselişinin önüne geçme noktasında ittifak kurdular. Ben sonradan şunu anladım. Olayı Başbakan Erdoğan’a anlattığımda meğerse AK Parti hükümetleri daha silahlı kuvvetleri zaptu rapta alamamış. Eğer olmuş olsaydı gelişmeler çok daha farklı sonuçlanırdı.

-2004′te başlayan ve daha sonra artarak devam eden bir şiddet olmasa bile, eylemlerini sürdürerek varlığını hissettiren bir PKK var. Sizce neden bu örgüt minimize edilemiyor?

Pek çok metod denendi. Anlaşma yolunun tercih edilmesinin de bazı olumsuzlukları var. Çünkü toplumun kayıpları oldukça fazla. “Konuşarak halledilmeli” denildiği zaman halk kayıplarını gündeme getiriyor. Hiçbir bir hükümet, şehit veren ailelerin hassasiyetlerine rağmen anlaşarak işi çözme hususunda fazla ileri gidemiyor. Tabii yaşanan acılara rağmen ülkeyi idare edenlerin daha fazla cesurca adımlar atması gerekiyor. Başbakan Erdoğan, Oslo görüşmeleriyle bazı adımlar attı. Silahların çözüm olmadığı kesindir. Konuşarak çözmeye çalıştığınız zamanda toplumun bir kesimi “Teröristle nasıl konuşursun” diyerek feryat ediyor. “Yukarı tükürsen bıyık, aşağı tükürsen sakal” durumu.

GÜVENLİK BÜROKRASİSİ ARKADA ENKAZ BIRAKTI

-Başdanışman olduğunuz dönemde Demirel ve diğer kurumların başındaki insanlara “kan kanla yıkanmaz” dediğinizde onlar size ne diyorlardı?

İlk ateşkes karanın alınmasında benim de katkım oldu. Süleyman Demirel’in başdanışmanlığını yaptığım 1991-93 yılında iki ay asker cenazeleri gelmedi. Ama iki ayın ardından 33 askerimiz şehit edildi. Demirel hep ‘Devletin, teröristlerle görüşemeyeceğini ve bu kadar kanın üzerine konuşarak uzlaşamayız’ diyordu. Demirel’den sonra Tansu Çiller dönemi başladı. İş güvenlik bürokrasisine havale edildi ve çığırından çıktı. Ne yazık ki en çok faili meçhul cinayet ve köy yakma olayları o yıllarda yaşandı. Asker “bildiğini” yaptı ama arkasında enkaz bıraktı. Bölge halkı da kaybedildi.

ÖZAL ÇÖZÜME YAKLAŞTI, ERBAKAN AÇIK FİKİRLİYDİ

Tayyip Bey’e fırsat verilmeli

-Tanıdığınız başbakanlardan hangisi çözüme en çok yaklaştı?

Rahmetli Turgut Özal ile çalışmadım ama çok iyi bir diyaloğum vardı. Özal çözüme çok yaklaştı. Erbakan açık fikirliydi. Çözmeyi çok arzuluyordu. Üçüncüsü de Erdoğan’dır. Tayyip beye, Kürt sorununu çözme fırsatı verilmelidir. Maalesef, meseleyi iyi niyetle çözmek isteyen bir başbakana el uzatma yerine tam tersine, birileri işi çığırından çıkarmaya çalışıyor. Bunlar barışı istemeyenlerdir. Türkiye’de bazı dönemler, silahı elinde tutan dağdaki teröristi rantı için kullanmış. Askerlerin bir kısmı gerektiğinde Öcalan’a “savaş” demişler Öcalan çatışma kararı vermiş. Ateşkes demişler silahlar susmuş. Çünkü Türkiye’de birileri bu şiddet ve çatışma sarmalında nemalandı. Nasıl ki birileri 28 Şubat sürecinde nemalandıysa aynen öyle bir durum akan kan üzerinden sağlandı. Büyük paralar kazandı. Bu rantı birileri bırakmak istemiyor. Sıkıntı burada. Korkunç durum budur. İnsan olan bunu yapamaz. Eğer bu durum olmasaydı Türkiye şu anda lider bir ülkeydi.

Osman Sağır-Adem Demir’in röportajı , TÜRKİYE, 20.05.2012

Yılmaz Özdil, yalnız kendisinin değil, yakın çevresinin de tarihten ne kadar anladığını ayan beyan ortaya koyan bir yazı kaleme aldı “Hürriyet”te (16 Mayıs 2012). Verdiği bilgiler tutarsız, yanlış, hatta uydurmaydı. Araya “trak, trak, trak” gibi ses efektleri de eklediğine göre tarih değil, senaryo yazdığından şüphe edilemez.

Düşmana ilk kurşunu sıkan gazeteci şehit Hasan Tahsin yalanı ortaya çıktı. Cumhuriyet döneminde yazılan İnkılap tarihinin daha çok uydurma kahramanları var. Milletimizle resmen alay etmişler.FA

Nitekim Ş.Ş.K.’nın ölümü üzerine TİSK Yönetim Kurulu Başkanı Tuğrul Kudatgobilik, “Büyük eğitim gönüllüsü Ş.Ş.K’nın, Türk sanayi ve eğitimine yaptığı katkılarla daima TİSK camiasının gönlünde yaşayacaktır” dedi ve ekledi: Kurucumuzdur.

Başka bir sivil toplum kuruşunun “Merhuma Tanrı’dan rahmet, kederli ailesine tüm sevenlerine sabırlar dilediği ilanı ile öğrendik ki Ş.Ş.K, 1967 yılında kurulan Türk Eğitim Vakfı’nın kurucu üyesi, yönetim kurulu ve mütevelli heyeti üyeliği yapmış bir isim.

Sportoto Süper Ligi kupasını Kadıköy’de kaldıran kulübün sitesinden yapılan açıklamadaki ifadeler ise özenle seçilmişti ve daha dikkat çekiciydi.  Satır aralarında Ş.Ş.K’nın ülkemizin en kritik yıllarında üstlendiği büyük sorumlulukları başarıyla yerine getirmesine dikkat çekiliyordu. Ülkemizin en kritik yılları ifadesine nasıl bir anlam yüklememiz gerektiğini düşündüm ve Galatasatay yönetiminin bu cümlelerinden öğrendim ki kulüp en yaşlı üyesini, divan kurulu üyesini kaybetmenin üzüntüsünü yaşıyordu. İlanların arasında gezerken Ş.Ş.K’nın Marmara Grubu Stratejik Ve Sosyal Araştırmalar Vakfı’nın kurucu üyesi ve onur madalyası sahibi olduğunu,“ “Vakfın aziz büyüklerinin(!) cenazesinin Teşvikiye Camii’nden 27 Nisan 2012 günü öğle namazını müteakip Zincirlikuyu Mezarlığı’na defnedileceğini” anlattıkları ilanı okuyunca” bu cümlelerin aslında başlı başına mana taşıdığını düşünmeden edemiyor insan.

Ölüm ilanlarındaki kelimelerin özenle seçilmesine ve 96 yıllık ömrüne sığdırılan işlere baktığımız zaman karşımızda aslında “Orta boy sıradan ve kendi halinde yaşayan daha da önemlisi 52 yıldır oturduğu evi değiştirmeyen, hiç özel arabası olmayan, sıradan bir insan havasında yaşayan bir işadamının durduğunu görürüz.” İşin ilginç ayrıntısı Ş.Ş.K sadece bir iş adamı değildir… 11 Mayıs 1954′ten 22 Eylül 1980′e kadar tam 26 yıl Şişecam Fabrikalarının Genel Müdürlüğünü yapmış bir profesyonel yöneticidir. Patron olmadığı halde “patronlar kulübü” olarak bilinen TÜSİAD’da başkanlık yapan Ş.Ş.K’nın izlerine burada da her dönem rastlamak mümkündür. Ş.Ş.K, TÜSİAD’ da 1971-1975’de Vehbi Koç ile 1980 – 1981, 1982-1984’de Nejat F. Eczacıbaşı ve 1987-1988’de ise Sakıp Sabancı ile Yüksek İstişare Konseyi Başkanlık Divanında Şinasi Ertan, Feyyaz Berker, Melih Özakat gibi isimlerle birlikte yer almış. Bir dönemin iktidar belirleyen kurumunda patron olmadığı halde başkan olmak ve Yüksek İstişare Konseyi Başkanlık Divanında uzun yıllar yer almak nasıl bir gücün yankısıdır merak edilmez mi? Nitekim Ş.Ş.K’nın patronlar kulübüne işveren olmadığı halde 1985-1986 yılları arasında başkanlık yapması da ayrıca değerlendirilmelidir.

Darbelerle anılmak istemeyen ama demokrasiye ara verilince aranıp bulunan Ş.Ş.K’nın, 1960- 1961 yıllarında Sanayi Bakanlığı, 1980-1981 darbe döneminde ise askerler tarafından Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı koltuğuna uygun görülmesinin de bir hikmeti olsa gerekir.  Fakat Ş.Ş.K’nın bakanlık dışında yapması gereken işlerin büyüklüğü sebebiyle koltuğu kısa bir sürede terk etmesi daha da önemlisi bakanlık gibi bir makamı elinin tersiyle iade etmesi de hayatının iyi anlaşılmasına yardımcı olacak bir bilgidir. 1995-2003 yılları arasında Yıldız Sarayı Vakfının Başkan Yardımcılığı görevini de yürüten Ş.Ş.K’nın, Marmara Grubu Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Vakfı’nın 1997 yılından beri “Duayen Başkanı” olarak anılması tesadüf değildir. Ergenekon terör örgütü davasının sanıklarından B. G’nin avukatlığını yapan emekli tuğgeneral E.B’nin adının Marmara Grubu Stratejik Sosyal Araştırmalar Vakfı’nın bünyesinde kurulan akademik konsey ile birlikte 26.11.2008 tarihinde gündeme gelmesi dikkatlerden kaçmamıştı. Nitekim akademik konsey ile birlikte ismi anılan kadroları merak ettiğimiz zaman şimdilerde Sincan sakini olan Emekli Orgeneral Çevik Bir’in, bölücü terör örgütü yandaşı öğrencilere burs verdiği iddia edilen Çağdaş Eğitim Vakfı’nın Başkanı Gülseven Yaşer’in adlarının karşımıza çıktığını görürüz.

1916’da İstanbul’da doğan Ş.Ş.K“Yerin İçine gir, araştırarak gizli taşı bulacaksın.” deyişinin çizdiği hedef doğrultusunda “Eleme, seçme, tanıtma, eğitme ve kendine benzetme” süreçlerinden başarıyla geçer. Cumhuriyet’in kurulduğu yıl başladığı Beşiktaş’taki Taş Mektep’te öğretmenleri tarafından ‘kayan yıldız’, ‘cesur yürekli’ manasına gelen ‘Şahap’ isminin verilmesi ile ismi o günlerden sonra Şahap olarak kalmıştır. Nüfus kâğıdındaki adını ise değiştirmeyerek hayatını dikkat çekmeden iki isimli bir şekilde kendi halinde sürdürmüştür.

1936’da Galatasaray Lisesi’nden mezun olan Ş.Ş.K’nın, Atatürk’ün Cumhuriyet’i kurduktan sonra ‘Kıvılcım olarak gidecek, volkan olarak döneceksiniz’ diyerek yurtdışına eğitime gönderdiği 700 isimden birisidir. Atatürk, genç cumhuriyetin sanayi ve kültür alanında kalkınmasını sağlamak için 1925 yılında başlayarak birçok yetenekli ve zeki çocuğu yurtdışına eğitime göndermiştir. Bu proje Atatürk’ün ölümüyle kesintiye uğramamış 1947 yılına kadar devam etmiştir. Bu proje doğrultusunda Milli Eğitim Bakanlığı, Maden Tetkik Arama Enstitüsü, Sümerbank gibi farklı kurum ve kuruluşların açtığı sınavları kazanan yetenekli öğrencilerden kimi mühendislik, kimi tıp eğitimi almaya gönderildi. Fakat geri döndüklerinde aslında hiç birisi gönderildikleri noktada değildi. Büyük umutlarla yurt dışına gönderilen 700 çocuktan bir elin parmaklarını geçmeyecek kadarı memleket için kolları sıvarken farklı merkezler tarafından devşirilenlerde yeni hedefler için hazırlıklara başladılar. Kanaatim odur ki bugünlerde gündem olan bazı davaların köklerine ulaşmak için ta o günlere gitmek gerekmektedir. O günlerde seçilen ve yurt dışına gönderilen bu çocuklar ve aileleri mercek altına alındığı zaman sis perdesinin biraz daha aralandığı görülür. Özel sınavlarla seçilen ve o günün Türkiye’sinin zeki çocuklarının Almanya, Fransa, İsviçre, Amerika gibi ülkelerde boş bırakıldığını düşünmek boş bir hayaldir. Bu çocuklar ülkelerine döndüklerinde, bir taraftan alanlarında büyük başarılara imza atarlarken bir taraftan da hazırlandıkları yeni görevlerinde ciddi bir varlık gösterdiler. Örneğin Beşiktaş’taki Taş Mektep’te öğretmenler tarafından ‘kayan yıldız’, ‘cesur yürekli’ manasına gelen ‘Şahap’ adı verilen genç adam devlet bursuyla gittiği Belçika’da metalürji, ABD’de seramik eğitimi aldı. Sümerbank’ta 5 yıl mecburi hizmetin ardından, 26 yıl Şişe Cam’ın Genel Müdürlüğünü yürüttü. Bütün bunları yaparken Masonlukta iki yılda art arda üç terfi alarak Kalfalığa terfi ederken kendisine güvenenleri yanıltmadığını gösterdi. Çünkü bir Masonun iki yılda Kalfalığa terfi etmek için en az on çırak toplantısına, Üstatlığa yükselmek için ise en az üç Kalfa Toplantısı’na katılmış olması gibi ağır şartlar vardı. Ş.Ş.K’nın birinci dereceyi 6 Haziran 1955′te alırken, bir sonraki yıl yapılan terfi toplantısında ikinci dereceye, 2 Aralık 1957 tarihindeki toplantıda da üçüncü dereceye terfi etmeyi başardı. Kıvılcım olarak gönderilen ve volkan olarak dönmesi beklenen Ş.Ş.K. iki yılda üç terfi alarak gayretini ve samimiyetini göstermesini bilmiştir. Yurt dışına eğitim için gönderilen genç cumhuriyetin 700 çocuğundan geri dönenlerin memleket için hayırlı iş tutmadıkları ulaştıkları derecelere bakılarak çok kolay anlaşılabilir.

Büyük umutlarla eğitim için uğurlanan bu kadronun bu topraklarda kurdukları kripto derin yapı sivil güçlere, siyasetçilere, aydınlara, sermayeye, medya gücüne, hâsılı hayatın her alanına nüfuz ederek Türkiye’yi yılarca dar bir çember içinde tutmayı başarmış ve iktidarların muktedir olmasını engellemişlerdir.  Ne yazık ki bugüne kadar başarılı da olmuşlardır. Çünkü iktidarlar iş başına geldikleri zaman bu yapının oyunları ve kafa kolları karşısında şok geçirmekte, sanal gündemden çıkarak büyük hedeflerle ilgilenememektedirler. Yapılan askeri darbelerin, çıkan ekonomik krizlerin, bu toprakları kan deryasına çeviren terör örgütlerinin, naylon tarikat ve cemaat kadrolarının, Liderin çevresindeki bazı isimlerin beslendikleri havuz işte bu havuzdur. Nitekim bir bankanın yayınladığı “Türk Promethe’ler Cumhuriyet’in Öğrencileri Avrupa’da”[1] isimli çalışma ile bu kadronun üstüne sis perdesi çekilmiş ve kamuoyuna birkaç isim sunularak meselenin araştırılmasının önüne geçilmiştir.

Bu günlerde iktidarın af için formüller aradığı bazı isimleri, Atatürk tarafından “Sizi birer kıvılcım olarak gönderiyorum, volkan olup dönmelisiniz” sözü ile uğurlanan kadroların yaptıkları “Beşinci Kol Faaliyetlerine” bakarak düşünmek daha doğru olacaktır.

Özellikle ramazan aylarında öğle yemeklerinde buluşan ve toplantı yapan akşamda geniş katılımlı iftarlar verdiği iddia edilen Marmara Grubu Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Vakfı’nın 2006 yılında Ş.Ş.K’nın 90.Yaş günü anısına Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı’nda düzenlediği etkinlikte söylenen sözler kadar etkinliğe katılan isimlerde dikkat çeker. Ş.Ş.K’nın onur gecesinde buluşan  “Süleyman Demirel,  Bülent Eczacıbaşı, Aldo Kazkowski, Alev Yaraman, Rona Yırcalı, Orgeneral Atilla Ateş, Barlas Doğu, Prof. Dr. Ahmet Samsunlu, Org. Necdet Timur, Prof. Dr. Tunç Erem,  Org. İsmail H. Karadayı, Org. Hüseyin Kıvrıkoğlu gibi önemli isimlerin  K ile nasıl bir gönül bağı içerisinde olduklarını hep merak etmişimdir. Nitekim toplantıda yapılan konuşmaların verdiği mesaj toplantının içeriği kadar önemlidir.

Yapılan toplantıda Marmara Vakfı Başkanı Suver’in  “Ş. Ağabeyimiz Türkiye için önemli bir sembol, yaşayan bir anıttır.”  demesi,   Rona Yırcalı’nın, “Bey’in Türkiye’nin kalkınması için her alanda takdire şayan emek sarf ettiğini vurgulaması,  Demirel’in “Ş.Ş.K bu ülkeye ve ülkem insanına hizmet için hala elinden geleni yapıyor.” Cümlesinin alkış almasının mutlaka bir anlamı olmalıdır.

Lev Nikolaviç Tolstoy ne güzel demiş: “Ateşi kıvılcımken söndürmek lazım.”